خـواهـم هـمـه شـب خـلـق بـه نالیدن شبگیر

از خــواب بــرآرم کــه نــبـیـنـنـد بـه خـوابـت
***
خـیـز غـوغـای بـهـارسـت کـه پروانه شویم
غـنـچـه شـوخ پر از شکر و شیر آمده است
***
خـجـل شـدم ز جـوانـی کـه زنـدگانی نیست
زنــدگــانـی مـن فـرصـت جـوانـی نـیـسـت
***
خــوابـم آشـفـت و سـرخـفـتـه بـه دامـان آمـد
خـواب دیـدم کـه خـیـال تـو بـه مـهـمان آمد
***
خزان خواهیم شد ساقی کنون مستی غنیمت دان
 کــه لــالــه سـاغـر و شـبـنـم شـراب نـاب را مـانـد
***
خــود بــده درس مــحـبـت کـه ادیـبـان خـرد
هــمـه در مـکـتـب تـوحـیـد تـو شـاگـردانـنـد
***
خـزان عـشـق نـبـیـنی که من به هر دمی ای گل
در آرزوی شـــکـــوفـــائــی و بــهــار تــو بــودم
***
خـــراب از بــاد پــائــیــز خــمــارانــگــیــز تــهــرانــم
آن بــهــار شــوخ و شــهــر آشــوب شــمـرانـم
***
خــدایــا خــاطــرات سـرکـش یـک عـمـر شـیـدایـی
گـرفـتـه در دمـاغـی خـسـتـه چـون خوابی پریشانم
***
خــیــال رفـتـگـان شـب تـا سـحـر در جـانـم آویـزد
خـدایـا ایـن شـب آویـزان چـه مـی خواهند از جانم
***
خــزان هــم بــا ســرود بــرگ ریـزان عـالـمـی دارد
چـه جـای مـن کـه از سـردی و خـاموشی ز مستانم
***
خـرقـه از پیر فلک دارم و کشکول از ماه
تـا بـه دریـوزه شـبـی پـرسـه به کوئی بزنیم
***
خـیـمـه زد ابـر بـهـاران بـه سر سبزه که باز
خیمه  چون سرو روان بر لب جوئی بزنیم
***
خـون دل ریـخـتـه تـرک نـگـهـی کـو رسـتـم
تــا ز تـوران طـلـب خـون سـیـاووش کـنـیـم

استفاده از مطالب این وبلاگ بدون ذکر منبع از نظر شرعی جائز نیست.